Juffrouw G had bezworen dat we met mijn jeugdidool (Floris!) zouden gaan eten, maar bij binnenkomst in Le Garage staarden honderd paar gulzige ogen mij aan... aiaiaia! Dus toch, 8 maanden na mijn troonsabdicatie bij het bijtertje, een officieel afscheid. Het was ontroerend, melancholiek, tenenkrommend, onderhoudend, smerig, laat en bovenal on-ver-ge-te-lijk. En dat kwam niet alleen omdat Marcel Boekhoorn mij deze volkszanger cadeau deed. 'Johan de Videostagiair' slingerde op Quotenet dit beschaafde verslag, terwijl ons eigen cam-team bovenstaande impressie monteerde. Niet voor publicatie, uiteraard.

Epiloog: afscheid doet altijd een beetje au! en sommigen vragen zich af ik écht weg ben. Dat kunt u wel zeggen, al hou je je vriendjes & vriendinnetjes waar je alles aan dankt altijd dichtbij. En verder rommel ik wat rond en maak een tv-programmaatje waar zo'n miljoen mensen zich mee vermaecken. Q is netjes overgedragen aan een hardwerkende krullenbol die niet alleen letterlijk houdt van gas geven. Het blaadje heeft een potentieel potige redactie, en over de cijfertjes hoeven zélfs die knoflookvreters in Parijs niet te klagen (zo verkoopt de Quote 500 momenteel beter dan ooit, kennelijk omdat we nog steeds een jaloers en nieuwsgierig volk zijn, en natuurlijk dankzij de lage streek om de rijksten per gemeente te ontmaskeren - dat levert een verdubbeling van de gelukkige vermeldingen op en dus een fors hogere losse verkoop). Het blijft natuurlijk een noodlottige keuze om een emotioneel bedrijf te verkopen voor de miljoenen, maar na het laatste bezoek van de gewezen Quote Media-directie aan het hoofdkantoor, lijkt mij de kans op een toekomst alleen weer toe te nemen. Nadat mijn afscheidsfeestje op zijn einde liep, zo rond zeven uur 's ochtends, ging de uitgever met een alcohol/bloedspiegel van 1 op 1 rechtstreeks door naar Schiphol om de patroons te briefen. Bij Hachette zijn de glazenwassers nog steeds bezig om de sporen van die sessies uit te wissen. Santé!