Vergeet de bierstubes, de dirndl-jurkjes en de treurnis van de Tirol Express, skiëen (per heli, what else?) doet u te Canada of Colorado. En desnoods in het Zwitserse Zermatt. Speciaal verslag van het meest spectaculaire hotel van de Alpen. (Let op de historische scene met Yvo van Regteren Altena, die in een jacuzzi uit zijn penthouse priemt!)

Historisch, zeg dat wel. Al weer bijna 8 jaar geleden, in de week dat John de Mol de Zilvervloot veroverde en Nina Brink zoveel beleggers blij maakte. (Ja, sorry, laten we oppassen en vooral respect tonen; mevrouw eischt 1 miljoen euro van de firma Quote als ze voortaan niet schrijven dat de beursgang van WOL, en sowieso haar hele bestaan, in dienst der mensheid stond en staat. Zeg nou zelf, wie ben ik, als eenvoudig tv-decorstuk, om daar aan te twijfelen?!)

Afijns, in die week dus maakten Yvo van Regteren Altena en ik een reportage voor het Net5-programma Kelder & Co over een überhip hotel in het Zwitserse Zermatt. INTO the Hotel heette het crea. Een idee van de Zermatter kunstenaar Heinz Julen. INTO zou maar zeven weken open zijn, waarna het door een ruzie tussen de aandeelhouders sloot. Sterker: de grootaandeelhouder, een Zwitserse meubelgigant, liet het nagelnieuwe hotel uit wraakzucht volledig slopen. Bubbelbaden werden met sloophamers in elkaar geslagen, de glazen doorzichtige vloeren verdwenen in de oven en de fantasievolle interieurs van de kamers werden rücksichtlos verwoest. De grootste vernietiging sinds Carthago; waar een aandeelhoudersconflict al niet toe kan leiden. Zelfs de spectaculaire van 'ersten stock' naar 'zweiten stock' bewegende bar verdween en ook het meesterwerk van ontwerper Julen, een jacuzzi die als een erectie door een openklappend dak priemde, werd vernichtet. De korte geschiedenis van INTO the Hotel heeft bijbelse dramatiek. Met slechts één overwinnaar: Gods meest oppervlakkige zoon, onze eigen Yvo van Regteren Altena. Hij is de enige die on camera passend gebruik maakte van de extra's van de penthousesuite. De scene waarin YvRA uit zijn dak gaat, herinnert aan het beste van Bond. Zelfs het buikje is geloofwaardig, want Roger Moore, een van de beroemde bewoners met - for his eyes only - een eigen piste voor zijn Zermatter chalet, zou er moeiteloos een slotscene met een Bondgirl in bedacht hebben.

Dat was toen. INTO is niet meer. Vorig jaar opende, na jaren leegstand, mountainlodge The Omnia. Ook prettig, en zoals iemand trefzeker opmerkte: prijzig. Hoewel, da's toch een beetje een Hollands argument. Want hoewel INTO van de aarbodem is weggevaagd, bleef de spectaculaire ligging en structuur van het hotel gehandhaafd. Het is allemaal net iets minder gewaagd, maar nog steeds een monument van moderniteit tussen de oubollige chalets en 'garni's. The Omnia heeft een beperkt aantal kamers (die niet genummerd zijn, maar letters dragen). Het beste van INTO, het zwembad en de health club, zijn vrijwel ongeschonden door de oorlog gekomen. Zelfs acht jaar na de bouw ziet dat gedeelte er nog steeds futuristisch uit. The Omnia doet per nacht vanaf zo'n vierhonderd Zwitserse frank. In Londen, Moskou of Tokio huurt u daar de gangkast voor. (Tip: langlaufen im Sauerland kan ook leuk zijn.)

Of u naar Zermatt wilt kan mij nix schelen. Liever niet eigenlijk, want anders moeten uw verslaggevers van dienst weer wieken om file voor de Matterhornlift te omzeilen. Zermatt ligt hoog (=sneeuwzeker), is duur (= veel Russen, weinig Hollanders) en autovrij (= veel oudere hotelgasten, geen malse huwbare dochters van de chalet-eigenaren) en telt veel pistekilometers tot in Italië. Met klassiekers als Chez Vrony en Zum See beschikt het over de beste en meest sfeerrijke pisterestaurants van de Alpen. Gelukkig starten de meeste landgenoten volgende maand hun Volvo Stations om tóch weer af te reizen naar Tirol of, zoals men in Amsterdam-Zuid al samenzweerderig fluistert, te opteren voor Hinterthal (Salzburgerland). Gelukkige paren houden het overal uit, de dolende dertiger adviseren wij met klem Courchevel of anders Verbier. Veel zwarte pistes. Maar de echte afdaling begint 's avonds in Farm Club. Zoals de club op haar eigen website een bron citeert: 'How the elite like to party...scantily clad, out of control and very, very loud. It's in your face decadence, but it's a must see.'

ps De werken van kunstenaar Heinz Julen zijn nog steeds overal te bewonderen in Zermatt. Zo beschikt hij al jaren over bar/bios/galerie Vernissage en opende hij onlangs Caffè Snowboat, de frisse designvariant van een après-ski bar.