Zelfs op dictators kun je tegenwoordig niet meer bouwen. Nog voor ik het kijkvolk mag trakteren op de Nationale Dictatorshow, besluit een der dino-dictators zijn volk in verwarring achter te laten. Leescht deze eerlijke brief van El Comandante en ween mee. Want laten we eerlijk zijn: waar moet het heen als de laatste wereldverbeteraar ons ontvalt?

Voor geoefende Havanna-gluurders zat het vertrek van Fidel Castro er aan te komen. De Baard werd vlassiger, de ogen vaal. Het legergroen ingewisseld voor een trainingspak dat melancholieke herinneringen oproept aan de assistent-trainer van de Bulgaarse kogelstootselectie (toegegeven, over smaak valt te te twisten. Zo vernam ik via de media dat mejuffrouw Verbaan veren braakt bij het aanschouwen van mijn kleurige garderobe).
Maar ach, mag zo'n monument na 49 jaar onbetwist leiderschap haarscheurtjes vertonen? En je vraagt je af of hem de vernederende verkiezingsoverwinningen van de afgelopen jaren niet bespaard hadden kunnen worden. Zo maakte Granma, de Pravda van Havanna, onlangs bekend dat de president één procent minder steun had weten te verzamelen bij de verkiezingen dan zijn broer Raúl: een magere 98%. Veeg teken. In 2005, toen er ook al verkiezingen waren (je bent een democratie of je bent het niet) schaarden 99,01% van de Cubanen zich nog achter de vader van de revolutie. Maar, eerlijk is eerlijk, collega-dictators zouden onmiddellijk op zoek zijn gegaan naar die 0,99 procent ondankbaren, want het zijn geen percentages waar je op een dictatorsdiner het glas op heft. De sterke mannen die de restjes van de Sovjet-Unie tot de hunne maakten, van Wit-Rusland tot Kazachstan, benaderen de '100' al in hun eerste 'democratisch' gekozen termijn. In Afrikaanse dictaturen worden zelfs percentages van ver boven de honderd genoteerd, dit omdat geestdriftige kiezers het maar niet kunnen laten meerdere keren ter stembus te gaan.

Fidel-vriend Harry Mulisch, zoals fotograaf Ed van der Elsken hem vereeuwigde in de socialistische volksrepubliek Cuba. Daar, aan de zwembadrand, verorberde Mulisch naar verluidt nogal wat 'pannekoekjes', hetgeen de Caraibische werkbezoeken van de grote schrijver beslist veraangenaamden. Insiders tippen de minister van buitenlandse zaken van het Leidse Plein als opvolger van zijn bebaarde vriend, of is hier - zoals zo vaak in Cuba - de wens de vader van de gedachte?

Enfin, voor de hoofdprijs in de Nationale Dictatorshow (die waarschijnlijk pas voorjaar 2009 in de zendschema's belandt) is Fidels jammerlijke, onnodige en voorbarige terugtreden een gevoelige maar te overleven klap. We hebben immers Kim Jung Il nog. Juist ja, de Geliefde Leider, die afgelopen weekend nog zijn 66-verjaardag vierde. De altijd gezellige boulevards van PyongYang zullen ongetwijfeld volgepakt hebben gestaan met zijn dankbare onderdanen. Helaas heb ik de Democratische Volksrepubliek van Kim nog niet kunnen bezoeken, maar even voelde ik Zijn warmte toen ik op bezoek ging bij de stijlvolle vertegenwoordiging van het Koreaanse volk in Berlijn (foto boven). In een bescheiden vitrine bezingen arbeiders en boeren het succes van hun revolutie, waarbij de persoon van Kim en diens vader Kim 'de Grote Leider' il Sung niet onvemeld blijven (al die ongeverifieerde berichten in de plutocratische pers over hongersnoden en gebrek aan vrijheden doen de Kims terecht af als contra revolutionaire agitatie). Mocht u aandrang voelen de Alpenkreuzer in de carport te houden en eens te gaan kijken in het laatste socialistische bastion, stem dan af op de Nationale Dictatorshow (datum volgt) en maak kans op die onweerstaanbare hoofdprijs: een geheel onverzorgde reis naar de Democratische Volksrepubliek Korea, met als hoogtepunt het bruisende stadscentrum van PyongYang: zie dit filmpje voor de vakantie-voorpret.