Zorrie, even op werkbezoek aan dit Alpendorp. In de kledij en body-language van de onvolprezen brievenrubriek 'Schopt u maar...' (bij Q schaffen ze dat onderdeel in het blad trouwens af, maar dat geheel terzijde). Gelukkig gebeurt er op deze Zwitserse berg weinig, want zelfs de binnenmarcherende oliegarchen (plus onvermijdelijke bimbo als armcandy) brengen hun oliedollars graag discreet onder. Enige dissonanten zijn wellicht deze unieke denker, deze wilskrachtige kin en deze eetlustbedervende harige lokaal.
Over haar gesproken: wat te denken van de boze grijsaard Henk Spaan die weigert zich nog langer te laten afknijpen.

Misschien een idee voor de gansche vaderlandsche journalistiek: neem eens een voorbeeld aan Hollywood. Daar legden de scenarioschrijvers massaal het kladblok neer omdat hun honoraria niet in verhouding staan tot wat de acteurs, presentatoren en de studio's verdienen. Zit wat in. Niet iedereen realiseert zich dat, maar de inktkoelies die u uw krant of weblog bezorgen worden traditioneel afgeknepen. Ik hoor agenten met Mavo zwakstroom klagen over hun magere wedde, maar de academici die de krant voltikken zijn er niet veel beter aan toe. Sinds mijn troonabdicatie bij voorheen het bijtertje worden mij allerlei columns in verschillende media toegeworpen. Zeer vereerd, maar voor die 37 cent per woord (het officiële tarief van NRC Handelsblad, ik geloof dat HP/de Tijd nóg minder betaalt - hilarisch!) draai ik mij met uw welnemen nog eens genoeglijk om, en laat het meningen produceren graag aan de onvermijdelijke progressieve denker Joost Zwagerman over. Die doet 't altjd, en weet het sowieso beter.

'Och', hoor ik u en velen uit de beroepsgroep al sussen, 'die stukjestikkers hebben toch een prettig vrij beroep?'. Zeker. Maar kwaliteitskranten als NRC Handelsblad of de Volkskrant maken nog steeds een miljoen of twintig winst. Oude wet: wie pinda's betaalt krijgt apen als personeel. Zie de door middelmatige bureaucraten gedomineerde politiek. Zie ook de journalistiek die in toenemende mate wordt overbevolkt door vrolijk naar de crash huppelende verslaggeefsters (meisjes die bij een salarisgesprek tot groot genoegen van de patroon zichzelf alvast wegcijferen: 'Nee hoor, ik doe het niet voor het geld!') en zichzelf links achtende lieden die vanaf 3-hoog achter hun vitriool over de wereld gieten. Of is het toeval dat de meerderheid van de journalisten 'links' zegt te stemmen? Veel talent vloeit weg naar beter betalende beroepen, waarvan de meest deerniswekkende uiteraard de voorleugenaars van de 'afdeling communicatie'. De vraag is of de mediabedrijven blijvend voldoende idealisten zo gek krijgen voor een aalmoes hun werk te doen. Ik twijfel, en geef een voorbeeld. Bij Kwoot hebben we anderhalf jaar vruchteloos gezocht naar een nieuwe art director. Niet gelukt. In de reclame en met webdesign verdient zo'n functionaris het drievoudige. Waarom? Geen idee. Omdat het zo is, terwijl zo'n kunstdirecteur de helft van het succes van een blad uitmaakt, en daarmee de helft van de waarde voor aandeelhouders creëert.

Kortom, ik heb het niet zo op staken, maar misschien moeten de inktkoelies voor een keer een uitzondering maken, en met de vuist in de lucht en de voeten stampend op de grond aansluiten bij de grommende hordes stakende brigadiers.