Ja, ook ik. Twee maanden geleden opende ik een rekening bij Landsbanki-dépendance Icesave. Leuk logo, leuke rente. Hoeveel ik verloren heb?

Niente. Jammer hè? Dat zit zo.

De IJslanders vroegen via onze advertentieverkopers of ze mochten adverteren op 925. Dat mocht. En niet alleen omdat we niet vies van geld zijn. De rente was met 5,25%, toegegeven, aantrekkelijk. Na kritiek van Rabo-kop Bert Heemskerk dat de IJslanders stuntten met tarieven, verklaarden de Vikingen van Landsbanki dat ze scherpere tarieven konden bieden omdat ze immers als internetbank lagere kosten hadden. Dat zal ongetwijfeld waar zijn, want als de Hollandse banken één ding gemeen hebben is het een waterhoofdstructuur met veel te protserige kantoren en massa's moegestreden 40-plussers op de pay-roll. Vandaar dat de IJslanders minstens 1% meer rente boden, ofwel zo'n kwart meer rendement.

Als bezeten gebruiker van m'n eigen site besloot ik de procedure bij Icesave door te lopen. Kijken of het werkt. Dat ging opvallend makkelijk, zoals je in dievenstaten ook altijd opvallend makkelijk geld wisselt. Opende ik nog niet zo lang geleden een rekening bij een lokale Rabobank, zonder het persoonlijk langs brengen van een paspoort kon dat niet. Zo wel bij Icesave. Verdiende dat wantrouwen? Mwah. Ik ben een fan van noordelijke volkeren. Zeker van de Vikingen. Nors, in zichzelf gekeerd en als ze al een geloof hebben is het Luthers. Dat zijn geen crooks, zou je zeggen. Toch besloot ik enige research naar de natie IJsland te doen, want ik vond het al zo vreemd dat die lui in dat vissersdorp al jaren miljardenovernames doen - all over the world. En niet alleen de kippenslachtmachines van Stork, waarvan je je afvraagt wat een kabbeljauwvisser daar nu weer aan heeft. Ze hebben de netten behoorlijk opgehaald, de afgelopen. De vangst: leningen. De IJslandse economie is 14 miljard euro klein, maar staat 125 miljard in het krijt. Spoelt u maar..

Geen land van Bespaardotters maar Leningmannen. Zoals we dat van onze eigen en vooral de Amerikaanse economie ook al jaren weten. IJslands voor crisis is kreppa, en zoals The Economist profeteert: dat woord valt te vertalen, let maar op.

Door een gunstige combinatie van gefundeerd wantrouwen (gaven die IJslanders hun eigen problemen niet impliciet toe, door akkoord te gaan met zulke lage rentemarges?)
en pure laksigheid besloot ik m'n centen niet over de Noordzee te sturen. Voor zover er in mijn geval al groot geld in het spel is, staat dat bij een drietal banken, hoofdzakelijk duurzaam belegd. Mijn favoriet is Friesland Bank. Waarom? Omdat ze daar maar van twee spelletjes houden: fierlejeppen en kaatsen. Het gezelschapsspel der derivaten-windhandel gunnen ze anderen, al was het maar omdat ze geen Engels spreken in Leeuwarden (althans, met die gedachte sus ik mij).
Volgens mij zijn er maar drie soorten bankiers. 1) Pseudo investment-bankers die te licht zijn voor Goldman Sachs, JP Morgan of Morgan Stanley, maar proberen met een aardappel in de keel en een krijtstreeppak alsnog de top bij een ellebogenbank als ABN Amro of ING te halen. Ze heten 'accountmanager', willen onmiddellijk met je gaan lunchen maar blijken al weer bij een ander te werken als de bedank-sms binnenzoemt. 2) Kansloze types op lokale kantoren die zichzelf stoer 'bankier' noemen, maar net zo goed ambtenaar hadden kunnen worden. Ze verdienen ook nooit meer dan 'schaal 14', wat dat ook moge zijn. Luisteren alleen naar hun bazen, en de klok, die om 5 voor 5 het signaal geeft om het rode windjack van de kapstok te pakken en in de lease-Laguna naar moeder de vrouw te koersen. 3) Beroepsfanaten die gewoon hun werk doen in een poging uw geld te laten groeien. U begrijpt naar welke groep mijn voorkeur uitgaat.

In welke groep de IJslanders vielen weet ik niet, je kreeg die internetdieven immers niet te zien. Wel stuurden ze mij, twee maanden na het aanmaken van mijn nog steeds maagdelijk lege digitale kluis, een ongedurige mail. We schrijven 25 september. Het moment dat de directie van Landsbanki al lang geweten moet hebben hoe mis het zat.

De rest is geschiedenis. Tien dagen later was Icesave failliet en konden tienduizenden naar hun centen fluiten. Als Wouter Bos niet van ons belastinggeld was aan Sinterklazen. Vandaag werd bekend dat de IJslanders bij ons kunnen lenen. Ons = u. Wilt u dat?

Het wrikt. Want er is wél gewaarschuwd voor Icesave. Ze boden (te) hoge tarieven om amechtig hun eigen vermogen te versterken. Een bankroof met voorbedachte rade, maar de spaarders gingen bewust weg bij hun Hollandse bank voor dat laatste procentje extra. Hebzucht heet dat. En ik snap niet waarom de Nederlandse belastingbetaler daar voor zou moeten opdraaien.

ps En toen plopte er op de zondagmiddag om 12.30uur een bericht binnen van de 'klantenservice' van Icesave. Jaja, ze 'betreuren het zeer', en hun 'medewerkers zitten in onzekerheid thuis' en zo blablaba. Ach, lees zelf maar.