Als het aan mijn gewezen sous-chef ligt, moet 'Zijne Exuberantie Jort Kelder' het schavot op. Immers, als sjef d'redaction van het bijtertje onder de zakenbladen was ik 'het gezicht' van het zorgeloze zakkenvullen. Ik ben nr. 1 op het lijstje 'recessieratten', aldus Eric Smit in zijn epistel.
(Overigens, maar dat geheel off topic, is als ongedierte te worden afgeschilderd stukken beter dan van plaats 1 naar 9 te worden gedegradeerd op de Vrijgezellenlijst van het luxe meisjesmagazine Jackie).

Gelukkig is drs. E. Smit sportief genoeg te erkennen dat hij na mij op het schavot mag plaatsnemen.

Toch doet Smit zichzelf hier te kort. 'Miljonairs', verklaarde hij kordaat ten burele van het bijtertje, 'wekken mijn wantrouwen'. Smits eerste vraag is altijd: hoe hebben ze het verdiend? Een illuster rijtje slachtoffers passeerde het Smit Tribunaal niet zonder blijvende reputatieschade. Zo typeerde Smit in zijn boek De Broncode Roel Pieper als geldhongerig en machtsbelust, verklaarde Spyker-baas Victor Muller na een pittig profiel 'niet te remmen' als-ie Smit voor de wielen kreeg en verdween stenenschuiver Eddy de Kroes in het kot nadat Smit hem ontmaskerde als btw-dief die op last van de Hoge Raad nog twee jaar moest zitten. Smits magnum opus moet een uiterst ongeautoriseerde biografie over Nina Brink worden. De anders zo milde zakendiva probeert Smits nakende journalistieke neutronenaanval te pareren met juridische intimidaties. Zo viste Smit al een vuistdikke dagvaarding van zijn deurmat in de Watergraafsmeer. (De zaak gaat over een verhaal in Quote's februari 2004-editie. Het blad rectificeerde onverhoeds onder de nieuwe bezielende leiding. Dat was uit angst voor juridische kosten, maar vooral om de oude hoofdredactie te laten zien dat er een regime change had plaatsgevonden. Ach ja, zo gaan die dingen. Al zullen ze aan die genante knieval geen voordeel behalen; Kwoot als zijnde ex-werkgever zal door Smit alsnog in de procedure betrokken moeten worden.) Het zal deze geboren 'muckraker' alleen maar inspireren dieper te graven in het leven en de goede wercken van mevrouw Vleeschdrager/Aka/Brink/Storms aka de moeder van de dochter die met haar eigen geld in de biologische snacks stapte.

Ofwel: aan Smit heeft het niet gelegen, die recessie. Als iemand de rijken in de magnesium wielen reed, was en is hij het.

En hoe zit het dan met yours truly, Zijne Exuberantie? Toegegeven, ik heb niet zoveel tegen de vrije markt. En zoveel beter doen Fidel Castro, Kim il Sung en Jan Marijnissen het nu ook weer niet. Bovendien: altijd wel moeten lachen om de zelfgemaakte mannen die zonder opleiding men hun knuisten de miljoenen bij elkaar knokken. Maar altijd was er die lachspiegel, die knipoog. We hingen aan de jaspanden van de grootkapitalisten. Kwispelend, altijd. Het leven is te serieus om er ook zo bij te kijken.

Verdien ik dus mijn moment of shame op het schavot? Het staat vast dat de zichzelf als succesvol presenterende personages in Kwoot en de uitgestalde waren de hebzucht voeden. Maar we zetten niet, als de sigaretten-industrie, aan tot ongezond gedrag. Journalisten voeden het gesprek rond de dorpspomp, aan de toog en bij de waterkoeler. Als u daar een joint bij wenst op te steken... be our guest!

Wat niet wil zeggen dat ik het blaadje, hindsight, nog net even anders in elkaar geplakt had. Ironie is aan eerste generatie geld zelden besteed. Die zien spenden als een missie die volbracht moet worden. Misschien is Kwoot (en al die andere glossies trouwens ook) wel erg de boodschapper van overbodige waren. Een tweede vrouw, een derde huis, een vierde auto, een vijfde vakantie of een vijftiende horloge. Adverteerders betalen het feestje - dan krijg je dat. Kunt u daar niet tegen, koop dan de Opzij of de Ode.

Maar laat ik Smit en in zijn kielzog alle linksisten en moralisten niet te veel in de kaart spelen. Het kapitalisme is een prachtig gezelschapsspel. D'r môt alleen niet te veel vals worden gespeeld.

ps Wie zijn dan wel schuldig aan de crisis? Om te beginnen de door commissies geperverteerde financiële wereld en de ruggegraatloze toezichthouders die hun zwellende bureaucratische waterhoofden op alle cruciale momenten de verkeerde kant opdraaiden. Maar toch vooral alle idioten die geloofden in Worldonline, winstverdriedubbelaars, tophypotheken en altijd maar stijgende aandelenkoersen & huizenprijzen. Ofwel: u, ik en nog een paar miljoen landgenoten. Sterkte met de blarenzalf!