Even voorstellen: Charles March, Earl of March and Kinrara. Een man met een pedigree (erfgenaam van de 10th Duke of Richmond, en nog zowat), maar vooral: een man met een achtertuin. Eén van zesduizend hectare, afgerond. Dus: voldoende ruimte om je honderdvijftigduizend beste vrienden uit te nodigen voor een garden party. Dat doet de Earl dan ook, sinds 1997. Het heet Goodwood Festival of Speed. Zonder bumperklevers, het beste autopartijtje ter wereld.

Wat is dat toch met die Britten en hun tuinfeestjes? Ze noemen het The Season, en de ingrediënten zijn altijd hetzelfde: verzin een preppy spelletje (tennis, polo, cricket, roeien, paardrijden) en prop vervolgens al je holtes vol met aardbeien en pink champagne.

Zo gaat het ook thuis bij March. Al moet gezegd worden dat het spel niet alleen maar bijzaak is. Alles wat iets voorstelt in de autowereld is aanwezig, en het speeltuig in de tuin heeft niet heel Blaricum in de hooiberg; van vooroorlogse Bugatti's en Silberpfeilen tot even zeldzame naoorlogse Ferrari's, Porsches als Lola's. Lola's? Lola's ja. Auto Union, inmiddels bekend als Audi, vierde zelfs z'n honderdjarige bestaan bij Lord March met een onbescheiden feesttent die past bij het karakter van de RS-modellenreeks.

Waarom tref je zulke feestjes niet in het zompige laagland? Allereerst omdat maar weinigen voldoende schapen hebben om opzij te duwen. Zo beschikt Lord March niet alleen over een hillclimb van 1,8 mijl (op dat smalle tuinpad vindt het snelheidsfestijn plaats), een racebaan in fifties-stijl (ten behoeve van het verkleedpartijtje Goodwood The Revival, straks weer in september), een renbaan (voor de paardenraces van Glorious Goodwood) en - kwestie van gastvrijheid voor je gasten - een landingsbaan die moeiteloos iedere jet verwerkt. En toch, decent partying vergt meer dan een fijne tuin. Engelsen kunnen dat. Geen vuil op de grond, geen ongenode vingers in je handtas, geen onvertogen woord tussen de lads (die afkomen op Formule 1-lawaai, Lewis Hamilton en zijn pittige bijrijdster) en de lords, die vallen voor het onregelmatige gepruttel van bejaarde bolides. Het mooiste is dat het aanwezige wagenpark, moeiteloos goed voor honderden miljoenen euro's (en dat tellen we de verderop afgemeerde Aston Martins, Bentley's en TVR's van de bezoekende Cityslickers nog niet eens mee), van dichtbij bekeken, betast en bevingerd kan worden. Alleen gebeurt dat laatste niet, en dat zonder velours koorden en streng kijkende suppoosten. Goodwoodgangers zijn connaisseurs met respect voor mooie dingen.

Nog het meest in de buurt van March komen de polopartijtjes van onze eigen Cor van Zadelhoff. Maar dan nog. Bij de poort van ome Cors hoeve aan de Vecht staan de valets al dempende gebaren te maken bij het horen van een V8. Dat is bij March wel anders. Als je daar met minder dan honderd mijl door het hek zoeft, word je afgevlagd en doet de Lord het zelf nog één keer voor, onderwijl akoestisch begeleid door een squadron jachtvliegtuigen van de RAF, die enigszins luidruchtig een scheiding in je haar vliegen. Jolly good fun!

Lord March mag gewoon bellen binnen de baan, al twijfelde hij vooraf of zijn 'DieHard' LeMans Porsche de rondetijden van de tuinman zal evenaren. 'Chaps, this is an extremely dangerous car. Never mind...'

Om een indruk te geven hoezeer de Lord van opschieten houdt, klik op dit filmpje. Zult u zeggen: er vallen toch geen dooien? Nou, eh... eerlijk gezegd wel. Een paar jaar geleden miste een Australische coureur de ingang naar de rozentuin en nam de doodlopende weg naar de hooiberg (check het filmpje rond second 0:33). Haakse bocht. Jammer dat-ie honderdtachtig reed en de strobalen niet meegaven. Dood dus. Zoals een toeschouwer laconiek becommentarieerde: 'Hoort erbij. Twee minuten stilte, en daar gaan we weer..'