2007-2012: spoelt u maar

Thursday 05 January 2012

Als we de politieke commentatoren, economen en andere gebedsgenezers mogen geloven kan ik m'n sabreerzwaard in het vet houden: er valt weinig te vieren. Kortom, 't kan alleen maar meevallen in twintigtwaalf. 

Nochtans startte het werkjaar voor mij vandaag bijzonder ongunstig. Eerst sliep ik door de altijd zo zoetgevooisde Stephen Fry heen, waardoor ik ruim een uur te laat in de studio arriveerde om een radiospotje op te nemen voor dat kleine stoere bankje waar ik mijn reputatie voor riskeer. Waarmee we meteen doorstruikelen naar de volgende horde: presentator J. Pauw. Vanavond ben ik zijn gast in '5 Jaar Later', omdat ik zo onhandig ben geweest ergens in 2007 een half uurtje met hem te kwebbelen over kwesties die toen speelden en nu op z'n best in de weg zitten. Pauw beheerst de techniek van het aandraaien van den duimschroef uitstekend, waardoor ik er tijdens de opnames continu aan herinnerd werd waarom ik zelden of nooit meer persoonlijke interviews geef. Spijt, spijt, spijt. Hij opent met een vraag naar de gevlogen ex, kaart mijn commercials voor Friesland Bank aan, begint daarna met een zuigende verwijzing naar 'dat grote mediamerk' dat ik van plan was te starten (tuurlijk, 925 is reuzeleuk, maar toch iets minder van gewicht dan Politico of de HuffPo), schakelt dan door naar het Maffiamaatje-showproces, betrekt nog wat ander BFF's bij het debat (ik noem de familie Storms) en concludeert een tikje hautain - zonder die woorden te gebruiken - dat mijn grote mond niet gestut wordt door de feiten: 'Ga je d'r soms niet met veel te veel aplomb in?'

NEGEER 5 JAAR LATER, SVP

Ik zou zeggen: integendeel, Excellentie Pauw. Ging het bij U aan tafel maar eens iets pittiger toe, naast Frans Bauer die het rentebeleid van de ECB analyseert en Gordon die zijn visie op de voorverkiezingen in de VS ten beste geeft. En deed Paul Witteman maar weer eens waar-ie in excelleert: ijzingwekkend geconcentreerde vraaggesprekken met mensen die er toe doen. Maar dat alles terzijde. Wat ik maar wilde verzoeken: laat de buis vanavond na elven lekker uit en leescht een fijn boek.

KAKKERS ZEGGEN PLEE

O ja, en nog iets anders. Sinds mijn site geheel nieuw!nieuw!nieuw! is ben ik aanzienlijk bereikbaarder, kennelijk. Dat betekent ook een aanzwellende lawine met curieuze verzoeken, los van de gebruikelijke bedes van goede doelen en tientallen identieke verzoeken van studentenalmanakken ('Wij vragen slechts anderhalf uur van uw tijd, maar het is beter als u even op de sociëteit langskomt.') voor een voorwoord, column of Q&A. Ach, niet erg, vooral blijven proberen. En ook al die commerciële aanbiedingen zijn meer dan welkom - al wijs ik eigenlijk alles af. Gisteren nog: of Uw Verslaggever voor een fabrikant van wc-brillen en andere sanitaire benodigheden een speciale aflevering van 'Bij ons in de WC' kan maken? Onnodig te zeggen waar dat verzoek eindigde. Juist, in een watercloset zoals die op het plaatje. (Daarover gesproken: zeg nooit toilet, zoals de reclamejuf die dit onweerstaanbare aanbod bedacht. Desnoods wc, maar plee is voor een kakker zoveel netter. Die van het plaatje staat trouwens in de badkamer van Andrew Carnegie op Skibo Castle, de Schotse club waar 'Hoe Heurt het Eigenlijk?' meerdere vrolijke tv-minuten maakte.)

GROEIT HET AANTAL GEKKEN?

Vraag: zou het aantal gekken toenemen, of ben ik iets bekender geworden waardoor meer dolende zielen zich aan mij vastklampen? Neem nu onderstaande brief van een Limbabwees die werkelijk gelooft dat als ik in Cadier en Keer geboren zou zijn, ik dat niet zou verzwijgen op mijn cv?! (In werkelijkheid kom ik tegenwoordig uit Ohé en Laak, Limbabwe, maar daarvoor was ik geboren in Novia Scotia.) Hoe dan ook, de man komt met een verzoek dat mij helaas ook niet meer vreemd in de oren klinkt: of ik even de minister-president kan regelen om een en ander door te spreken? Uiteraard heb ik Rutte on-mid-del-lijk de agenda laten blokken en z'n secretaresse gezegd dat Merkozy en Obama kunnen wachten, zodat Onze Man in het Torentje de wereldkwesties binnenkort kan doornemen aan de dorpspomp van... Cadier en Keer. Met wie eigenlijk?

     

UPDATE NA HET TERUGKIJKEN VAN 5 JAAR LATER

Het viel mee, en de reacties onder de 840.000 kijkers naar deze exhibitionisten-tv zijn bemoedigend. Tijdens en net na de opnames, ongeveer een maand geleden, had ik een onaangenaam gevoel. Te agressief (de fragmenten) en te defensief (mijn antworden), want het valt onherroeppelijk in de modus 'ja maar, ik bedoelde toen te zeggen..'.  Ook het wegsnijden van minimaal tien minuten uit de semi-live opnames deed het programma goed. En tenslotte: waar soms de spanning in een studio voelbaar is, valt dat bij de tv-registratie weg. Zo ook hier. Ik vind Jeroen Pauw op televisie veel aardiger dan in het echt. En dat zegt meer over het medium dan over Jeroen.