VAN BRAM TOT NINA: RUZIE MAKEN ALS ROEPING

Monday 08 February 2010

Toen ik nog even young als angry was, biechtte ik in de TV Show van de heer I. Niehe met sardonisch genoegen mijn motto op: 'Als minstens de helft van de bevolking mij haat, ben ik tevreden'. Al verwijten omstanders mij toenemende mildheid, na twintig jaar journalistieke ruzies en juridische gevechten meen ik aanspraak te maken op minstens de bruine band modderworstelen. Met ruzie maken is het als met alle andere sporten: perfectie vergt talent, inzet en een beetje geluk.

De perfecte ruzie, hoe entameer je die als je gevoel voor rechtvaardigheid bijna even groot is als je karakterdeficiet om herrie te schoppen? Les één voor de gentleman-relnicht: schop altijd omhoog, nooit naar beneden. Laat het voetvolk lopen, trek meteen de bazen van hun sokkel. Een prettige bijkomstigheid is dat zij die met macht begiftigd zijn doorgaans over een even goed gevuld ego als banksaldo beschikken. Dat wordt dus procederen. Hetgeen mij meteen brengt naar de eerste genomineerde op mijn Herrie Hitparade.

5. Bram.
Maar over 'de advocaat bij sommigen bekend als m********tje' ga ik natuurlijk niets onaardigs zeggen. Niet alleen omdat ik als velen voor zijn charmes en bonhommie val, maar ook omdat mr. Moszkowicz altijd nogal getergd op kritiek reageert en voorts aan een curieuze come-back bezig is met ' Het proces van de Eeuw'. Da's nodig ook, lezen we in een puik verhaal van de heer J. van Kleef in het februari-nummer van Kwoot. Het pleitbureau van Moszkowicz zou volgens de laatst bekende jaarcijfers een verlies van €101.588 hebben geboekt. Na de mediarel met uw verslaggever zou Moszkowicz Advocaten naar verluidt 70% omzetderving hebben geboekt. Dat doet au, al zal Bram er geen Aston Martin minder om rijden. Over zijn vergoeding in de zaak Wilders doet Moszkowicz geen uitspraken. 'Beroepsgeheim'. Laten we voor hem duimen dat het meer oplevert dan confrère Jan-Hein Kuijpers zei te declareren voor de ruimschoots mislukte verdediging (9 jaar) van Willem Holleeder. Dat was volgens Kuijpers een verdediging op staatskosten tegen een schamele honderd euro per uur. Ach gossie, met zo'n bronzen wedde wordt Jan-Hein natuurlijk nooit een Piet-Hein. En dat terwijl het Openbaar Ministerie er toch heus van uitgaat dat Willem Holleeder niet echt armlastig is. Sterker, ze proberen de Neus te plukken.

4. Antonio
De aangebrande pizzabakker annex uitvinder, weet u het nog? Ik heb nog een open rekening bij hem staan (wegens 13k juridische kosten), en sportief als onze Sardijn is belooft-ie in kleine kring nog weleens mij kapot te gaan maken. Gunnen we hem, want Antonio Perra is een man met een missie. Hij dicht zichzelf Messiaanse trekken toe, wat vooral zou komen door zijn vinding (als een van de allereersten!) van een nieuwe sluiting voor het Cola-blikje. Tjing!tjing! dacht Antonio, en schreeuwde zich alvast de rijkenlijst op. Die lieverds van de Kwoot trapten er in, maar dat kwam weer vooral om dat jongensman Boekhoorn in een vlaag van verstandsverbijstering €6 miljoen in het project had gekiept. Die centen wendde de driftige Italiaan nuttig aan. Lees: hij rende op zijn loden voetjes naar de autodealers om in hoog tempo het kapitaal in pk's om te zetten. Soms verbrandde het vermogen niet alleen via de uitlaatpijp, maar ook door de oven. Zijn pizzeria's en andere eetinrichtingen konden wel een visitatie van Herman den Blijker gebruiken en sloten spectaculair de deuren. We zijn nu dik twee jaar later. Hoe is het eigenlijk met signor Perra? Tsja, wat denkt u zelf? Van dat blikje horen we weinig meer, al ziet-ie zelf ongetwijfeld nog miljarden aan de einder gloren. Heel Alkmaar e.o. weet van zijn innige gesprekken met de Belastingdienst, en tevens van zijn niet zo flitsende scheiding van zijn inmiddels gehate ex. Na verschroeiende gevechten (het weinig chique sms-verkeer van de heer Perra besparen we u bij deze) en een rechterlijk bevel, moet hij de moeder van zijn zoon 4,5 ton alimentatie betalen. Mager na vijf jaar knellende ringen. Zeker gezien de bedragen die 'Toni Miljony' zichzelf toedacht. Uit zijn boekhouding blijkt het bezit na aftrek van belastingbonnetjes vrijwel verdampt. Met de groeten aan Boekhoorn. Mooi moment om even stil te staan bij glorieuzer tijden. Zie foto. (De rekening voor dit huwelijkse geluk werd in goede Perra-traditie overigens pas na tussenkomst van de rechter betaald.)

3. Bea
Geen misverstand, ik ben principieel voor de guillotine maar praktisch voor de constitutionele monarchie. Zo'n sprookje anno 1582, daar môt je zuinig op zijn. Daarom heb ik ook grote bezwaren tegen de werkwijze van 'faction'-auteur Tomas Ross. In de overigens prachtig gemaakte tv-serie Schavuit van Oranje zette Ross de staafmixer in een bak vol feiten en verdichtselen, en serveerde vervolgens een historisch misbaksel dat onwetenden misleidt. Wonderlijk dat de Majesteit de landsadvocaat z'n bef niet liet voorknopen om deze op kosten van de belastingbetaler - immers Vpro, Nederland 1 - geconcipieerde 'gedramatiseerde serie op basis van waar gebeurde feiten' te laten verbieden.
Gezien deze oproep om een smaadzaak te starten tegen Ross cs, zal Orangisten de publicatie van ons meest recente boek deste meer verbazen. 'ZKH: hoog spel aan het hof van Zijne Koninklijke Hoogheid' leest niet als een apologie. Daar is in het geval van Bernhard ook weinig reden voor, al verdient zijn Unverfrorenheit onze eeuwige interesse en instemming. Pech gehad voor de lakeien en hermelijnvlooien, de waarheid moet opgetikt worden. Als u wilt weten hoe, mag u ons boekie kopen. Kort gezegd komt het er op neer dat ZKH prins Bernhard in 1950 direct of indirect betrokken was bij wapenhandel en een staatsgreep tegen het bevriende staatshoofd van de republiek Indonesië. Pittig. Vandaar dat u daar 60 jaar lang niets over mocht weten. Co-auteur Harry Veenendaal en ik hebben een verzoek naar de Tweede Kamerleden Boris van der Ham (D66) en Femke Halsema (Groen Links) gestuurd om de regering met een motie te dwingen alle relevante archieven in deze 'Indonesië-kwestie' openbaar te maken. Zestig jaar geheimzinnigheid is genoeg. Bovendien: hoe meer schandalen, hoe onsterfelijker ZKH.

2. Cees
Ik mag Cees van der Hoeven wel. Zoals ik Rijkman Groenink mag. Of Sweder van Wijnbergen. Mannen die in de spiegel kijken en een heel gaaf stukje evolutie ontwaren. Voor u er zelf over begint: ook ik ben een arrogante eikel, althans dat hoor ik altijd van omstanders. Maar ik geef het tenminste toe. Cees van der H. heeft dat wat minder. Wat is er interessant aan die man? Na het debâcle met Ahold is hij financieel gered door eerdergenoemde miljardair Marcel B. Die is van de straat en kon wel iemand met friends in high places gebruiken. Officieel wil niemand meer met Van der Hoeven gezien worden, maar intussen staan alle nummers nog in z'n Blackberry. Zo sleepte hij een miljardje binnen voor de Telfort-deal, door het te verkopen aan het bedrijf waar hij innige banden mee had: KPN. Zo werken die dingen. Na zijn staart-tussen-de-benen vertrek bij Ahold stelde de kruidenier een topjurist aan in de Raad van Bestuur om alle juridische claims te detoneren. Met wat schikkingen is dat gelukt. 5 Miljoen betaalde hij terug aan zijn oude patroon. En ook strafrechterlijk kwam Van der Hoeven met de schrik vrij. Gaf de rechtbank hem nog een boete en een voorwaardelijke vrijheidsstraf met de duur van een zwangerschap, in hoger beroep kwam hij er af met echte kruideniersstraffen: 30 mille boete, en nooit meer doen hoor, stoute Cees! Je zou zeggen: de man kan weer lachen. Maar neen. Geheel off topic en na luttele witte bourgognes floepte ik er in The Friday Move van BNR uit dat Van der Hoeven vast een geziene gast is bij de 3-sterrenhut van Jonnie & Thérèse Boer. 'Het mooie van de Librije', grapte ik, 'is dat je na het 16-gangen wijnarrangement doorrolt naar het nabijgelegen hotel. Een voormalig cachot. Sommige gasten voelen zich daar meteen thuis, zoals Cees van der Hoeven.' En daar bromde het mobiel: 'Wat ben jij een eikel! Cees.' Waarop ik de zaak nog wilde sussen - 'Rustig aan Cees...' - en en passant opmerkte dat-ie in de Verenigde Staten vermoedelijk met handboeien uit zijn kantoor gesleurd was, en wellicht nóg in de bajes zou zitten. Hij weer, nog bozer: 'Wat een misselijkmakende gelul. Cees'. Géén vocabulaire voor de corporate guy die onze Cees was, en da's altijd goed nieuws.

1. Nina
Staat er eindelijk eens ergens een vrouw op één, is het in mijn Ruziemakers Top 5. En wát voor een kerel! Het aardige is: ik heb wel iets met Nina Aka-Brink-Storms-Vleeschdraager. Ze is hors catégorie. En sinds ze terzijde wordt gestaan door haar geliefde P. Storms lijkt het echtpaar nog meer energie te stoppen in de permanente oorlog met - als het even kan - iedereen. Op dit stukje zal ook wel weer een sommatie van haar advocatenteam volgen, want mevrouw Brink hanteert de methode van de verschroeide bankrekening. Lees: mevrouw probeert tegenstanders kapot te procederen. Die intimidatie werkt. Immers, veel mediabedrijven worden geleid door laffe managers die maar één principe kennen: hun eigen pay check.
Sedert januari 2004 woedt er een veldslag van epische proporties tussen haar en Eric Smit, de man die bezig is met haar 100% ongeautoriseerde biografie. Smit is al drie jaar met het manuscript bezig. Maar naast zijn proefteksten ligt een veel dikkere stapel: de dreigbrieven en dagvaardingen van Brink. Inzet lijken de gewraakte opmerkingen van een viertal anonieme bronnen over wilde seks van El Nina, maar het motief om daar al 5 jaar over door te hijgen, lijkt vooral dit: Smit moet gehinderd worden bij zijn biografische arbeid. Liefst door hem financieel leeg te procederen, zodat het boek er nooit komt. Plan B: zijn naam zo trachten te beschadigen dat het boek weggehoond wordt. Een typische Brink-boemerang: het zal de interesse is Smits werk alleen maar doen toenemen. Dat boek komt er gewoon, en gezien Smits gouden ganzenveer verheugen wij ons zeer op zijn proza. Let the games begin! Als Brink humor zou hebben zou ze zich evenzeer verkneukelen, en meldde zich meteen aan voor het nieuwe Avro-programma Woensdag Gehaktdag.
Minor setback voor Smit dezer dagen: zijn oude patroon, Quote, keert zich treurigerwijs tegen hem. Reden: voorheen 'het Bijtertje' publiceerde twee jaar geleden een ondoordachte rectificatie en betaalde 10 mille schadevergoeding. Om er maar vanaf te zijn. De nieuwe baasjes wilden geen oude lijken in de kasten en de Franse eigenaren zal maar één ding jeuken: de winstgevendheid. Dat zit sinds de overname toch al tegen, dus juridische kosten zijn ongewenscht. Gelukkig is de knieval van Kwoot kansloos. Smit schreef zijn stuk in loondienst, en kan zijn oude patroon gewoon in de procedure betrekken. Hij kreeg destijds niet voor niets een blijmoedige bonus voor de Brink-feature. Dat kan nog interessant worden. Nina Brink en Quote die samen tegen de oude hoofdredactie optrekken. Want u begrijpt: ik steun mijn personeel wél, desnoods tot de Hoge Raad.

O ja, tenslotte: de illustratie bovenin is een passage uit een sommatie van Nina Brink aan mij en de aankondiging van rechtsmaatregelen. Het ging over deze posting op 925. Ach ja, ik zie de dagvaarding wel komen en dan gaan we het gewoon gezellig maken met getuigenverhoren en leuk afteren bij DWDD. Ruzie maken, het blijft een roeping!