DAT 2E KABINET RUTTE KOMT ER TOCH

Tuesday 15 June 2010

You love the eighties? Het JOVD-hoofdbestuur bijeen in een treurige herberg aan de IJssel, april 1989. Uiterst links, met de brogue soepel op de bank, de aanvoerder van Rutte I

Disclaimer voor die snor op rechts, de witte sokken onderin en die slechtziende rechtsback in z'n zandkleurige trui. Toch even voorstellen: het Kabinet Rutte I. Zo noemden wij liberale etterbakjes het eerste Jovd-hoofdbestuur onder voorzitterschap van Mark Rutte. Het zou twee decennia rode en christelijke kabinetten duren, maar we wisten: dat tweede kabinet Rutte komt er toch.

Wisten we dat zo zeker? Mwah, niet echt. Sinds 1918 hadden de liberalen geen premier geleverd. Maar uit ieder electoraal onderzoek blijkt dat er minstens 40 zetels te halen zijn voor een brede liberale partij. Ironisch genoeg had de kiezer aan een crisis in het kapitalisme genoeg voor het laatste duwtje naar rechts.

Mark, regel dat even...
Iedere generatie kent zijn supertalent. Leesch: de jongetjes & meisjes die eruit springen. De JOVD werd in die dagen beheerst door een curieuze mix van politieke dieren uit de studentensteden en blazer-Jugend uit de villawijken. De eerste groep was het interessants (denk eindeloos lange debatten over ingewikkelde Liberale Principes), de laatste categorie was het grappigst en sloot zich moeiteloos aan bij het motto 'wij kijken niet langer dan onze oprijlaan lang is'. Rutte zat er, zoals zo vaak, tussenin. Een nogal Haagse jongeheer (hij rookte tuitknakjes van sigarenhandel G. de Graaff en kocht zijn viyella's op het Voorhout bij F.G. van den Heuvel/voorheen Late Vogels) met een groot vermogen tot likeability. Mark had met niemand ruzie. Een ideale schoonzoon (zij het verstandig genoeg zonder schoonmoeder). Ondanks zijn gymnasiale tucht en Angelsaksische gevoel voor wittiness geen amateur-politicus die behept was met fascinerende vergezichten of oratorische brille. Wel zo'n verstandige jongeman die je bij binnenkomst in een vergaderruimte meteen de voorzittershamer in handen duwt. 'Mark, regel dat even'. Ze zullen er wellicht niet blij mee zijn, maar eigenlijk hebben Cohen en Rutte veel gemeen. De heren weten wat binden is, het zijn beiden geboren veurzitters. Mark dronk thee met melk, en we noemden hem 'Mister Tefal'. Plagerig, vertederend. Met een opmerkelijk zwak voor sterke karakters en excentriekelingen. We waren en zijn, kortom, dol op hem.

Of ik in de junta kom?
Rutte's politieke tour verbaast zijn liberale vrindjes dus nauwelijks. Dat-ie zou winnen wist niemand, dat-ie vooraan zou staan iedereen. Wat wél verbaast is die nu al dagen repeterende vraag van deze en gene: 'Hey Keldertje, word je nu minister?' Volgt een bulderend 'WOE-HA-HA-HA!!', waarna ik mij herneem en adviseer: landgenoten, verwed u er maar geen Chateau Migraine op.

1. Ik hoor nergens bij, ben nergens lid van. Zelfs niet van een omroep of van de Wegenwacht. En evenmin van een politieke partij. Dat laatste privilege deel ik met 98% van de bevolking. Sterker, ik zou wenschen dat de bede van Hafmo R.I.P. wordt gehoord en het hele systeem op een politieke bermbom loopt. Niet meer van dezelfde partijen is wat we nodig hebben, maar een Forza Hollandia! (graag wel wat minder corrupt en democratischer dan Italia Spa. zoals Don Silvio die runt)

2. Willen wij een bananenrepubliek naar Caribisch model zijn, waarbij de machthebbers voortdurend vriendjes en familieleden naar voren schuiven? Dacht het niet. Het zou juist goed zijn als de formateur een fris kabinet van buitenstaanders op het bordes naast Beatrix opstelt. Met vriendjes ga je op vakantie, daar ga je niet mee hakketakken in de Trêveszaal.

3. Als ik er geestelijk en fysiek al tegen bestand zou zijn om dagelijks in een luxe middenklasser met chauffeur te worden afgeleverd in een Haags pakhuis vol overheidsdienders, dan nóg zou ik een baantje in de publieke sector slechts kunnen aanvaarden na een ernstig gesprek met mijn hypotheekbank, tuinman, monteurs, grachtengordelrestaurateurs en mede-aandeelhouder in 925. Leuk hoor, dat pluche, maar het vreet geld en vrije tijd.

4. Er zijn veel betere kandidaten. (En dan heb ik het niet alleen over een Fred Teeven, een Stef Bolk, een Charlie Aptroot, een Ton Elias of een ander zwaargewicht uit de VVD-Kamerfractie. Juist niet.)

Wat allemaal niet wegneemt dat wij ons allen beschikbaar dienen te houden voor 'den publieken zaak'. Maar als het er bij mij al ooit een keer van komt, dan liefst in de enige functie die ik ooit ambieerde: hofnar. Immers, er moet toch iemand op die Haagse paleizen de waarheid blijven spreken?


Rutte's Reactionaire Regering of toch een Zakenkabinet?
Voorlopig eerst maar even een kabinetje in elkaar knutselen. Geert is ineens machtsgeil, en het CDA ging het altijd al om 'bestuurlijke verantwoordelijkheid nemen', dus Rutte's Reactionaire Regering met gedoogsteun van de Heer (althans, zijn sous chefs op aarde bij de SGP) zou zomaar kunnen lukken. Contre coeur. Dus laten we duimen dat alle traditionele oplossingen - van rechts tot rood, van paars+ tot een brede coalitie met de grote middenpartijen - falen en de formateur gedwongen is die veel interessanter variant aan de Majesteit te suggereren. Een zakenkabinet. Niet als in 'ondernemers nemen de boel over', maar een meritocratie van zeer deskundige denkers en doeners ( mijn kandidaten voor de auto's met chauffeur leest u hier) die los van partijbelangetjes Nederland uit het moeras van demoralisatie en decadentie sleuren. Premier Rutte grijpt dan gewoon een bierviltje en schrijft een dozijn 'Things to do' op. Niet voor de komende 4 maar 40 jaar, graag. Vervolgens kunnen sterke, betrekkelijk a-politieke, ministers met wisselende meerderheden regeren onder regie van een gezaghebbende premier. Naïeve grachtengordelpraat? Zou kunnen. Maar denk maar eens aan het alternatief: helemaal geen regering, en dus doormodderen zoals we nu al jaren doen. En dat is dan meteen een opmonterende slotgedachte voor het slapen gaan: zo VOC als onder JP Balkenende zal het nóóóóit meer worden. Toch?