Storms verliest klaagzang over dwdd (maar wint wel poedelprijsje)

Monday 13 June 2011

Daar is-ie dan, de uitspraak van de Raad voor de Journalistiek inzake het beruchte DWDD-'debat' tussen mij en P. Storms. Het 5-koppige - nadrukkelijk niet juridische of rechtsprekende - college heeft zes weken nodig gehad om tot de conclusie te komen die iedere normale tv-kijker al eerder had getrokken: natúúrlijk valt er voor Pieter en Nina Storms niets te klagen over hun optreden in DWDD. Een demasqué waar ze zelf om vroegen. De 'privacy' van dit demonische duo is niet geschonden. En ja, ik mag mevrouw Aka-Brink-Storms-Vleeschdrager best 'jouw aanstaande ex' en hem 'golddigger' noemen. Dus: exit Pieter. Maar...

... in het kader van 'een stukje evenwicht' danwel een vaderlijk foei! geeft de Raad de klager (Storms) wel gelijk op twee puntjes. Noem het de poedelprijs. Zo zou ik, aldus de Raad, iets te stellig hebben beweerd dat ik in mijn journalistieke loopbaan 'nog nooit een rechtszaak heb verloren'. Voorts krijgt de website 925 (waar ik oprichter/aandeelhouder van ben) een standje omdat daar volgens de Raad een Nina Storms onwelgevallige anonieme brief is geplaatst, zonder Aka/Brink/Storms-Vleeschdrager wederhoor te gunnen.

 

Wat ik daar van vind? Ik vind het een overbodige uitspraak van de Raad voor de Journalistiek; maar ik vind het sowieso een overbodige ivoren toren-instantie. De meeste klachten van Storms nemen ze niet eens in behandeling, simpelweg omdat het vermeende afspraken met de DWDD-redactie betreft waar ik geen partij in ben. Daarnaast weet de Raad niet waar ze over praat omdat ze geen flauw benul heeft van het al zo'n tien jaar slepende 'Nina-dossier'. De vraag dient zich aan waarom een Raad die serieus genomen wil worden überhaupt brieven opent van een man van het losse flodder kaliber Storms. Hoe serieuzer ze die gevallen journalist nemen (immers, nog steeds nationaal recordhouder schadevergoeding na waardeloze journalistiek), hoe meer hun eigen statuur verschrompelt. Nu goed, mr. Matthijs Kaaks, mijn hulpje bij uitslaande mediabrandjes, laat per sms weten: 'Prima uitspraak. Dat anonymus puntje heeft weinig om het lijf. Het ging Storms om DWDD.' En inderdaad, dat heeft-ie glansrijk verloren.

Ach, misschien kunnen we het de Raad voor de Journalistiek niet euvel duiden, ik heb immers bewust geen verweer gevoerd. Ze hebben dus alleen naar de eenzijdige klaagzang van Storms geluisterd en geen kennis kunnen/willen nemen van de uitleg die ik hieronder op jortkelder.nl daags voor de zitting plaatste. Regeltjes zijn regeltjes, zelfs bij een niet rechtsprekend college. Had de Raad onderstaande posting wél gelezen en meegewogen dan hadden ze die twee puntjes van tafel moeten vegen. Immers, ik heb nooit een rechtszaak van Bram Moszkowicz verloren (de suggestie alleen al is té grappig. M*****maatje moest zelfs alle proceskosten betalen, dus da's gewoon verliezen hoor) en de zaak tegen de Sardijnse driftkikker Antonia Perra sloot ik ook allerminst met een slecht doelsaldo af. Tsja, de man was formeel niet veroordeeld voor oplichting, dus ik had beter een veilig synomiem voor die charlatan kunnen bedenken. Maar omdat Quote destijds te laks was 's mans grootspraak door te prikken voelde ik mij geroepen de waarheid te spreken. Ik had en heb gelijk, wat een rechter daar strikt juridisch gesproken ook van vindt. Geen moment spijt van. (Overigens zal ik in een kwart eeuw stukjes schrijven en tv maken heus eens een rechtszaak tegen mijzelf of mijn blad half of helemaal verloren hebben. Er waren tientallen korte gedingen en bodemprocedures. Maar als ik al verloren heb, kan ik mij hier en nu niet eens herinneren tegen wie, wanneer en waarom. Zware zaken zullen het niet geweest zijn. Helaas kunnen we dat van Storms niet zeggen. Vorig jaar nog moesten hij en zijn lieftallige hun verbeten pogingen om biograaf Eric Smit kapot te maken staken.)

Principieel van enig belang is de Raads opvatting over het gebruik van anonieme bronnen. Daar houden ze niet van. Wij ook niet, trouwens. Maar soms kan het niet anders, zoals met deze anonieme brief op 925. Die is zeer weloverwogen geplaatst. Waarom? Omdat 925 betrouwbare bronnen graag tegen de agressie van types als Storms beschermt. Dat zouden meer media moeten doen. Want in de duistere wereld van het grote geld is openbaarheid een van de weinige effectieve wapens.

Enfin, Pieter & Nina kunnen fijn verder mokken vanuit Monaco, en ongetwijfeld nieuwe klachten tegen kritikasters voorbereiden, danwel vergenoegd oude klachten nalezen. Een uitspraak van de Raad voor de Journalistiek beoogt een journalistiek ethisch oordeel te vellen. Omdat ze de feiten niet kenden (toegegeven, ook mijn eigen schuld) is hun uitspraak grotendeels irrelevant. En wij gaan over tot de orde van de dag.